Un día de excursión por Aveiro (Portugal)

Reportaxe de Agustín Ferreira

Caminha –Aveiro………..170 quilómetros.

Valença-Aveiro…………..190 quilómetros

Tempo…………………….. Aproximamente 1,40 horas.

Estrada………………….... Autopista/Autovía

Puntos clave de observación e datos de interese:

-Faro

-Dunas de San Xacinto.

-Costa Nova.

-Praia de Mira

-Moliceiros -”góndolas” de Aveiro.

-Ovos moles

Un punto de comezo da ruta pode ser o faro de Aveiro, o máis alto de Portugal, o segundo máis alto da Península Ibérica e, ao parecer, o terceiro máis alto de Europa. Atópase na entrada da ría de Aveiro

A carón do Faro, podemos percibir que practicamente Aveiro está construído sobre marisma e duna. Aquí podemos ver como parte do paseo invade a zona de praia, pero mesmo os edificios foron construídos en primeira liña de praia, destruíndo parte do cordón dunar. Iso si, deixouse unha pequena parcela dunar, como “testemuña” do que hai poucos anos, era esta zona. Agora, a administración, nun “lavado de cara”, aparentemente, porque as desfeitas seguen a se producir, coloca carteis, pedindo aos visitantes que respecten as dunas, aínda que a administración non o fagan.

Quen visita por primeira vez Aveiro, pode sorprenderse que practicamente todo el é chá, a penas hai desniveis, e isto é debido ao que dicíamos anteriormente, a que esta vila foi construíndose sobre terreo de depósitos aluviais. Aquí vemos a grande praza que hai a carón do faro, a poucos metros da ría, separada desta por un muro de contención

Dirixíndonos en dirección sur, bordeando a praia, atopámonos cun longo cordón dunar, percorrido na súa maior parte por unha pasarela de madeira que transcorre por riba da mesma, algo inconcebible porque se rompe o normal desenvolvemento dunar, máxime tendo en conta que as dunas son parte da alma mater do denominado Parque Natural das Dunas de San Jacinto. Estamos na duna primaria. A pesar da súa espectacularidade, a biodiversidade presente nas mesmas é moi escasa, pois se descartamos o barrón, planta colonizadora, apenas contabilizamos tres ou catro especies que aparecen a sotavento, isto é, detrás da duna. Entre estas especies non falta unha das exóticas máis invasivas: a uña de gato (Carpobrotrus edulis), que debería de ser erradicada, tendo en conta que é P. Natural, aínda que esta denominación en base ao visto, sexa máis como reclamo turístico que como medida de conservación.

Estamos na praia de Mira, onde máis ao sur se construiu a famosa piscifactoría de Pescanova. Cando menos resulta chocante atoparnos con este cartel: “ajude a manter a praia limpa e a conservar o sistema dunar. E resulta chocante, porque dito cartel sitúase nunha zona onde, por unha banda, o muro existente, que se aprecia lixeiramente á esquerda da fotografía, non deixa posibilidade de formación dunar, e, por outra, incongruente totalmente co que di o cartel, aopertirse  instalacións de praia que precisan da destrución dunar.

Os moliceiros, embarcación típicas aveirenses, moi semellantes ás góndolas venecianas, son embarcacións dedicadas á pesca e, dende hai anos, tamén a paseos turísticos, pero antigamente dedicábanse á recollida de moliço, plantas acuáticas que crecen en augas salobres. A praia de Mira é utilizada como varadoiro destas embarcacións e para estender as redes. O moliceiro ten unha grande popularidade na zona, aparece masivamente reflectida en cadros, fotografías, valados naturais aos que se lles dá esa forma, adornos cerámicos, mosaicos e un longo etc.

Sería imperdoable non achegarse ata o barrio de pescadores da Costa Nova, porque algo que caracteriza a esta parte de Aveiro son as rechamantes casas multicolores, pintadas a franxas verticais ou horizontais que reclamarán poderosamente a atención do visitante. Moitos edificios modernos continúan con esta tendencia, ou polo menos, manteñen esa cor alegre que podemos ver en Aveiro, como sucede co edificio do mercado.

Antigamente estas casas multicolores eran de madeira, hoxe apenas se manteñen en pé algunhas delas, que van caendo en anacos por falla de mantemento e polo paso dos anos. As novas construcións, de ladrillo e cemento, seguen a manter o colorido, as franxas e as semellanzas coas súas predecesoras.

E se non podemos deixar de visitar a Costa Nova, menos aínda a chamada Venecia portuguesa, ou sexa, o centro da cidade de Aveiro, onde os moliceiros multicolores navegan repletos de turistas ou están a espera da chegada destes, para facer unha ruta pola canle pasando por debaixo das numerosas pontes que o cruzan.

Como remate da nosa excursión, podemos adquirir o doce típico de Aveiro: os ovos moles, que se venden individual ou en caixiñas de varias unidades. Pode ser un bo agasallo para as nosas amizades cando cheguemos de regreso á casa. A súa composición, como reza na caixiña, é: hostia, auga, azucre e xema de ovos. Bo proveito.

Aril, 2011

Procesión

do Santo enterro

na Guarda

   

Outras reportaxes

Índice reportaxes 2010

Reportaxes dos lectores

Se desexa incluír unha reportaxe comercial en galiciasuroeste infórmese sen compromiso enviando un correo a:

galiciasuroeste(arroba)gmail (punto)com