PORTADA

NOTICIAS  

A GUARDA

TUI

O ROSAL

OIA

TOMIÑO

BAIXO MIÑO

OUTRAS NOVAS

DEPORTE

OCIO

CITAS

DEMOGRAFÍA

ENTREVISTAS

COMUNICADOS

PORTUGAL

HEMEROTECA

CON

VOZ

PROPIA

PÁXINAS

 REPORTAXES

FESTAS DO MONTE

RECREO ARTÍSTICO GUARDÉS

CASINO DE CAMPOSANCOS

DCONCELLO DA GUARDA

RÚAS DA GUARDA

VARIA

FOTOSAYER

IMAXES

PATRIMONIO arquivo e documentación

XENTES de Ribadavila

AXENDA

CAIXÓN DE SASTRES

ENLACES

 EMPREGO

*

 

Antón Alonso Ríos

   

Antón Hipólito Alonso Ríos, naceu en 1887. Logo de estudar en Compostela, emigrou a Arxentina ao igual que algúns dos seus once irmáns. Alí traballou coma mestre e entrou no mundo societario colaborando coa fundación "Sociedad Hijos de Silleda" en 1908. De 1919 a 1931 foi xerente da "Sociedad Científica Argentina".

Volveu á península en 1931, enviado pola Federación de Sociedades Galegas, representando á emigración na II República. Ese ano foi escollido membro do Consello Permanente do Partido Galeguista así coma presidente da "Asemblea Republicana de La Coruña" para o estudo do anteproxecto do Estatuto de autonomía de Galicia. Traballando en Tomiño coma director de escola, defendeu os intereses do mundo agrario desde a "Federación Provincial Agraria de Pontevedra" e participou na Campaña Pro Estatuto. En 1936 resultou elixido deputado agrario ás Cortes polo Frente Popular.

Logo do golpe de Estado militar, tomou parte na defensa da República en Tomiño, organizando a resistencia mediante a agrupación de gardas de asalto en Tui. Perseguido, fuxiu disfrazado coa identidade do cidadán portugués "Siñor Afranio de Amaral" nas vilas e montes galegos. Foi mendiño, traballou nas colleitas e nas casas e ata se fixo pasar por frade. Tras pasaren tres anos, consegue chegar a Porto, Casablanca e finalmente Bos Aires.

            No exilio, colaborou cos refuxiados galegos no exterior e, despois de chegar Castelao a América en 1940, axudaron a reconstruír o nacionalismo galego coa "Irmandade Galega", a alianza "Galeuzca" e o Consello de Galiza.

As súas obras más destacadas foron os ensaios "Noite i amañecer de Galiza" (1942), "Co pensamento na Patria Galega", "Da saudade, amore, arte e misticismo" (1956) e "A Cultura Galega na súa dimensión americana" (1961). Participou, nos últimos anos da súa vida, en todas as actividades patrióticas da colectividade galega. Na autobiografía "O Siñor Afranio ou como me rispei das gadoupas da morte. Memorias dun fuxido" (1979), editada a instancia do polígrafo tudense Xosé María Álvarez Blázquez describe o seu periplo durante a persecución franquista. Faleceu en 1980, aos 93 anos de idade.