Avogada da cabeza e do corazón. Patrona da comarca do Baixo Miño ten
santuario propio no cume do Monte baixo a súa advocación, na Guarda.
Santa Trega naceu en Iconio de Galacia, Asia Menor (Turquía). Pertencía
a unha familia nobre. Escoitou predicar a San Pablo e converteuse ó
cristianismo. Non quixo renunciar á nova relixión e rexeitou casar co pagán, Tamiris, segundo disposición da súa nai Teoclia, para ser
seguidora de Cristo prometendo "perder antes a vida que deixar de ser
doncela", polo que foi denunciada, ela e Pablo ó procónsul. O
apóstol, por ser ciudadán romano (vivira en Tarso de Cilicia), non foi
azoutado e sufriu desterro mientres Tecla foi condeada ó martirio sendo arroxada a
unha fogueira, pero sobrevindo unha tempestade, apagou o lume.
Acompañando a San Pablo, viaxou a
Antioquía, sendo condeada ós leóns no circo da cidade. As fieras
postráronse diante dela. Aínda sometérona a outro martirio arroxándoa
a un foso de serpes velenosas que, antes de facer algún dano a Trega,
foron abrasadas por unha nube de lume que baixou do ceu. Un cuarto
suplicio agardaba á santa de Iconio: o procónsul mandou aparellar dous
touros para que a despedazaran, pero tampouco Tecla sufriu dano e o
procónsul, temendo ante estes feitos, unha sublevación popular deixouna
en liberdade.
Predicando a nova doctrina, Tecla chegou a
Selucia, retirándose a unha cova nun monte da cidade e morreu á idade de
90 anos. Aquela cova sería, máis tarde, a Basílica de Santa Trega.
Santa Trega venérase en Tarragona, cando
menos desde o século IX, e tense como Patrona da cidade que conserva,
desde o século XIV, unha reliquia da protomártir: un brazo entregado
polo rei de Armenia, Óssimo, en agradecemento ós obsequios que o rei
Xaime II o
Xusto lle enviara nunha expedición (1320) que tiña como
obxectivo traer esa reliquia. O Culto a Santa
Trega en Galicia poido introducirse no século IV co regreso da monxa
galega Eteria que viaxou por Constantinopla, Mesopotamia, Xerusalén,
Sinaí, Exipto e vistou o sepulcro da Santa.
O 19 de agosto de 1951 chegou un trozo da reliquia de Tarragona á Guarda
nun acto solemne no que participou o pobo, autoridades civís e
eclesiásticas e nunha xornada na que se fixeron soar tódalas campás das
igrexas da vila. O día seguinte, en Procesión, a Reliquia é levada ó
Monte, coincidindo coa celebración do Voto (un acto relixioso en
cumplimento dunha promesa feita no século XIV por mor dunha seca que
durou sete anos, e ó que só acuden os varóns).
A Romería de Santa Trega é unha celebración, sobre todo, de carácter
relixoso e familiar. Durante a mañá hai misas rezadas na Ermida do
Monte, sendo a principal a Solemne das 11.00 da mañá con Sermón e
Procesión, que gozan de masiva asistencia de fieis. Logo dos actos
relixiosos teñen lugar, na explanada do Púlpito, as Poxas dos productos
do campo e do mar, pero tamén de labores e artesanía, ofrecidos á Santa.
E, deseguido, ten lugar o xantar campestre reuníndose as familias en
torno ó mantel extendido no chan.
|
Fieles
asistiendo a Misa el "Día de Santa Trega"
Abogada de la cabeza y del corazón.
Patrona de la comarca del Baixo Miño tiene santuario propio en la cumbre
del Monte guardés, bajo su advocación.
Santa Tecla nació en Iconio de Galacia, Asia
Menor (Turquía). Pertenecía a una familia noble. Escuchó predicar a San
Pablo, de la que fue discípula, y se convirtió al cristianismo. No quiso renunciar a la nueva religión
y rechazó casarse con el pagano, Tamiris, según disposición de su madre
Teoclia, para ser seguidora de Cristo prometiendo "perder antes la
vida que dejar de ser doncella", por lo que fue
denunciada, ella y Pablo al procónsul. El apóstol, por ser ciudadano
romano (había vivido en Tarso de Cilicia), no fue azotado y sufrió
destierro mientras Tecla fue condenada al martirio siendo arrojada a una hoguera, pero sobreviniendo
una tempestad, apagó el fuego. Acompañando a San Pablo, viajó a Antioquía,
donde fue condenada a los leones en el circo de la ciudad. Las
fieras se postraron ante ella. Todavía pasó por otro martirio
arrojándola a un foso de serpientes venenosas que, antes de hacer algún
daño a Tecla, fueron abrasadas por una nube de fuego que bajó del cielo.
Un cuarto suplicio aguardaba a la santa de Iconio: el procónsul
mandó aparejar dos toros para que la despedazaran, pero tampoco Tecla
sufrió daño y el procónsul, temiendo ante estos hechos, una
sublevación popular la dejó en liberdad.
Predicando la nueva doctrina, Tecla llegó a
Selucia, retirándose a una cueva en un monte de la ciudad y murió a la edad de 90
años. Aquella cueva sería, más tarde, la Basílica de Santa Tecla.
Santa Tecla se venera en Tarragona, cuando menos
desde el siglo IX, y se tiene como Patrona de la ciudad que conserva, desde
el siglo XIV, una reliquia de la protomártir: un brazo entregado por el
rey de Armenia, Óssimo, en agradecimiento a los obsequios que el rey Jaime II
el Justo le había enviado con una expedición (1320) que tenía como
objetivo traer esa reliquia.
El Culto a Santa Tecla en Galicia pudo introducirse en el siglo IV con el regreso
de la monja gallega Eteria que viajó por Constantinopla, Mesopotamia, Jerusalén, Sinaí,
Egipto y visitó el sepulcro de la Santa. El 19 de agosto de
1951, procedente de Tarragona, se recibió en A Guarda un fragmento de la reliquia
en un acto solemne en el que participó todo el pueblo, autoridades civiles
y eclesiásticas en una jornada en la que se hicieron sonar todas las campanas
de las iglesias de la villa. Al día siguiente, en Procesión, la Reliquia
fue llevada al Monte, coincidiendo con la celebración del Voto (un acto
religioso en
cumplimento de una promesa hecha en el siglo XIV debido a una sequía que
duró siete años, y a la que sólo acuden los varones).
La Romería de Santa Tecla es una celebración, sobre todo, de carácter
religioso y familiar.
Durante la mañana se ofician misas rezadas en la Ermita del Monte, siendo
la principal la
Solemne de las 11.00 con Sermón y Procesión, que gozan de masiva
asistencia de fieles. Al finalizar los actos religiosos tienen lugar, en la explanada
del Púlpito, las Pujas de los productos del campo y de la mar, pero también de
labores y artesanía, ofrecidas a la Santa. A continuación se celebra la
comida campestre reuniéndose las familias en torno al mantel extendido
sobre el suelo. |